บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!


สดุดีแด่...ความรักที่ยิ่งใหญ่
หน้า  | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |
 
 บทกวีรักของ      chommiga
อีเมลล์   chommee@hotmail.com
เมื่อ      26  ก.ย. 49  13:08:04น.
รัก...เหมือนอากาศ
...ไม่มีตัวตน
...ไม่มีใครเคยเห็น
...แต่ทุกคนต่างเคยรัก
...รัก เป็นสิ่งสำคัญ
...ถ้าไร้รัก ...ก็คงอยู่ร่มกันบนโลกใบนี้ไม่ได้
รัก ..เหมือนอากาศ เพราะถ้าขาดรัก โลกนี้ก็คงหยุดหายใจ

รัก...จึงไม่ได้มีเพื่อใครสักคน ใครบางคน ใครหลายคน แต่รักมีไว้ให้คนทุกคนที่มีหัวใจ เหมือนอากาศที่มีไว้ให้ทุกคนได้หายใจ
รัก คำเล็กๆ แต่มีพลังยิ่งใหญ่ เหมือนอากาศที่เป็นอนุภาคเล็กๆ แต่มีพลังแห่งการให้ชีวิต

หากเราต้องการจะจับตัวความรัก จึงเหมือนการไขว่คว้าในอากาศ ว่างเปล่า.... แต่ถ้าเราต้องการสัมผัสถึงความรัก ก็แค่ให้ใจสบายๆ ให้ความรู้สึกดีๆ มองไปยังสิ่งรอบข้าง แล้วเราจะสัมผัสถึงความรักที่อยู่รอบตัวเรา แนใจเรา

 บทกวีรักของ      ชาน
เมื่อ      26  ก.ย. 49  03:41:49น.
ไม่เข้าใจในคำว่า รัก
แต่ประจักษ์ใจในสิ่งนี้
นิยามความหมายที่มี
คือใจนี้มีเธอตลอดไป

 บทกวีรักของ      น้องหมวย
อีเมลล์   nongmuay_yt4narak@hotmail.com
เมื่อ      15  ก.ย. 49  17:21:20น.
เริ่มแรกเธอแสนดีมีรักให้
คบต่อไปเธอออกลายคล้ายไม่แคร์
คบต่อไปไม่แคล้วต้องจบแน่
ขอยอมแพ้คนใคร่ใจเรรวน

 บทกวีรักของ      พนิดา สมภารเพียง
อีเมลล์   boompool@hotmail.com
เมื่อ      7  ก.ย. 49  12:55:39น.
รักคือการรอคอยให้วาสนาจัดเรียงให้มาพบกันทุกพบทุกชาติ ทุกคนต้องมีและได้พานพบ

 บทกวีรักของ      ต้นข้าว
เมื่อ      2  ก.ย. 49  13:38:10น.
ความรัก มีนิยามมากมาย ร้อยคน ก็ร้อยความคิด
<br>แต่ความคิดเดียวกันก็คือ อยากจะอยู่ใกล้ ๆ กับเขาคนนั้น
<br>ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือ ผู้ชาย มักโหยหาที่จะรักกันทั้งสิ้นไม่ว่าจะเสียใจร้องไห้ มาจนรอคอยคนที่ดีที่สุด หรือกำลังรอคอยกันอยู่ ณ ตอนนี้
<br>แต่......... ทำไมเรามีความรักที่ดีที่สุดอยู่ใกล้ ๆ ตัวแล้วยังลืม ความรักจาก "แม่" ผู้หญิงซึ่งไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเรานอกจาก รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่น่ารักที่เป็นตัวเรา ตลอดเวลา วันนี้คุณหันไปมองเขาหรือยัง ดีกว่ารอคอยผู้หญิงหรือผู้ชายอีกร้อยพัน.......

 บทกวีรักของ      ต้นข้าว
เมื่อ      2  ก.ย. 49  13:32:08น.
ความรักทีไม่ใช่......ของตาย
ถ้าคิดจะรัก ต้องทำให้ความรักมีคุณค่าที่สุด
ทำอย่างไรให้ เขา คนนั้นเห็นเราเป็นสิ่งที่มีคุณค่าที่สุด
ทำอย่างไรให้ เขา เลือกเรา เป็นแม่ที่ดีที่สุดของลูก
ทำอย่างไรให้ เขา เลือกเรา เป็นหนึ่งในครอบครัวของเขา
และทำอย่างไรให้ แม่ ของเขา รักเราเหมือนที่รักเขา
ที่สำคัญทำอย่างไร ให้เรา ไม่ใช่ ของตาย ที่เขาจะเอาเมื่อไหร่ และปล่อยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้เมือนกัน

 บทกวีรักของ      ด.ช.ณัฐวัฒน์ ทาศักดิ์
อีเมลล์   -
เมื่อ      31  ส.ค. 49  12:08:14น.
แค่คำว่ารักคำเดียวทำให้เธอและฉันรักกัน

 บทกวีรักของ      ด.ช.ณัฐวัฒน์ ทาศักดิ์
อีเมลล์   -
เมื่อ      31  ส.ค. 49  12:06:07น.
ขอแค่ครั้งเดียว แค่อยากจะบอกว่ารักกับเธอ

 บทกวีรักของ      ด.ช.ปราโมทย์ สุ่มเสมอ
เมื่อ      30  ส.ค. 49  12:20:47น.
คำหนึ่งคำที่มาจากใจทำไมไม่ถามใจดูเอง

 บทกวีรักของ      ด.ช.ปราโมทย์ สุ่มเสอม
เมื่อ      30  ส.ค. 49  12:18:53น.
เธอคิดว่าฉันเป็นอะไรทำไมไม่ถามใจตัวเอง

 บทกวีรักของ      ด.ช.ณัฐวัฒน์ ทาศักดิ์
อีเมลล์   -
เมื่อ      30  ส.ค. 49  12:03:32น.
กวีรักช่างดีนักหนาส่งรักให้เธอได้ทุกเมื่อ ทำฉันใจลอยไปหาเธอได้ทุกเมื่อ จากด.ช.ณัฐวัฒน์ ทาศักดิ์

 บทกวีรักของ      เด็กหญิงปรียานุช บุตรศรี
อีเมลล์   mickymouse-pooh@hotmail.com
เมื่อ      20  ส.ค. 49  13:16:08น.
หนึ่งคำซึ้งออกมาจากหัวใจ
แปรเปลื่ยนไปด้วยความรักที่โหยหา
ฉันนึกถึงหน้าเธอตลอดเวลา
เธอนั้นหนาคือดวงใจของฉันเอย...

 บทกวีรักของ      วิไลวรรณ
อีเมลล์   wilaiwan 1205 @hotmail.com
เมื่อ      16  ส.ค. 49  21:28:42น.
คือน้ำตาล คือดอกไม้ คือยาพิษ
หรือคือน้ำอมฤทธิ์ที่โหยหา
หรือมีรักแล้วต้องนองน้ำตา
รักทุกครา......เศร้าทุกทีนี่และเรา


 บทกวีรักของ      ฤาษีบังเสา
อีเมลล์   monoly@thaimail.com
เมื่อ      25  ก.ค. 49  13:19:10น.
แม้ความรักแห่งสองเรานั้นยิ่งใหญ่
แต่เส้นทางแห่งรักนั้นโดยกลั้นขวาง
แม้ใจของสองเรานั้นมั่นคงเพียงใด
แต่ความรักที่ไม่สมหวังเก็บไว้นิจนิรันด์
แด่ดวงใจที่ห่างไกล 2 ดวง

 บทกวีรักของ      หนามเตย
อีเมลล์   วาดหวังอย่างตั้งใจ
เมื่อ      18  ก.ค. 49  15:25:42น.
ความรักไม่ใช่การลงทุน
ไม่ใช่การเล่นหุ้นเพื่อหวังผล
แต่รักคือความรู้สึกของคนสองคน
ที่ผูกพันกันไว้ด้วยอาทร
บางครั้งอาจทะเลาะกันบ้าง
เพราะต่างคนต่างก็มีความฝัน
แต่รักแล้วต้องอภัยกันและกัน
แม้คืนวันจะผันแปรรักยังมั่นดั่งสัญญา


 บทกวีรักของ      เพิ่งหัดแต่งงาบ
อีเมลล์   teppei_op@hotmail.com
เมื่อ      11  ก.ค. 49  08:51:59น.
ให้ดวงจันทร์เต็มดวงตอนคิดถึง
อยากจะดึงดวงจันทร์มาไกล้ๆ
เพราะเห็นหน้าใครคนหนึ่งบนจันทร์
เพราะคนนั้นสำคัญกับดวงใจ
......เพิ่งหัดแต่งกลอนม่ะรู้ว่าจาถูกใจป่าว............

 บทกวีรักของ      โจญาฟิล ณ เนรัญชรา
อีเมลล์   Natha_cpf@yahoo.com
เมื่อ      23  มิ.ย. 49  16:19:06น.
ความรักใด จะเสมอรัก ซึ่งตนเอง
ความรักตนเอง หาใช่เพียงความเห็นแต่แก่ตัว
แต่หากคือการเติมเต็มหัวใจที่อบอุนแก่ตนเอง
ไม่รอเพียงความรักที่จะได้จากใคร
หรือหยิบยื่นให้ใครเพียงเพื่อรอการยอมรับ
เมื่อความรักในตนเองเต็มปรี่ เราย่อมไม่รีรอที่จะล้นความรักสู่สังคม
เราย่อมรักษาศีลเต็มที่เพราะไม่ต้องการความเดือดร้อนมาสู่ตน
เราย่อมให้ค่ากับตัวเองเต็มที่ ไม่รอให้ใครมาให้ค่า
เราย่อมพอเพียงในปัจจัยสี่ เพราะไม่รอให้ความฟุ้งเฟ้อเหล่านั้นมาให้ค่ากับเรา
เราย่อมออกจากกระแสวัตถุนิยม ใช้กระแสวัตถุนิยมตามโอกาส และไม่ใช้กระแสวัตถุนิยมเมื่อไม่เห็นเหมาะสม
นี่แล...คือความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าความรักใดๆที่อาวุโสอย่างฉัน ได้พานพบมาในชีวิต

 บทกวีรักของ      Venus
^_^เมื่อ      9  พ.ค. 49  15:29:40น.
ฉันอยากเป็นลมเย็นฉ่ำยามเธอร้อน
เป็นอาภรณือบอุนเมื่อเธอหนาว
อาจเป็นแสงดาวที่พร่างพราว
บางครั้งคราวที่เธอเหงาและเดียวดาย
ฉันจะอยู่ดูเธอจากมุมนี้
มุมที่เธอนั้นอาจมองไม่เห็น
ไม่ต้องรู้ไม่ต้องหาตัวฉันให้ยากเย็น
ขอฉันเป็นเพียงสายลม...ที่หวังดี

 บทกวีรักของ      Venus
^_^เมื่อ      9  พ.ค. 49  15:22:44น.
ความรักของฉัน
เหมือนดวงดาว
จะเห็นบ้าง
ไม่เห็นบ้าง
แต่ไม่เคยจางหาย

 บทกวีรักของ      d]voiydvyopbj'.sPj
อีเมลล์   www.than-jus.gw.tj
เมื่อ      3  พ.ค. 49  12:07:32น.
สิ่งใดสำคัญยิ่ง กว่าการที่เรารักตัวเองและคนรอบข้าง
รักแผ่นดิน ถิ่นที่สร้างชีวิตฉัน
รักสายธาร รักป่าไม้ เทิดองค์ราชัน
...รักครอบครัว...สมกับคำกตัญญู

 บทกวีรักของ      ปีกกระต่าย
เมื่อ      13  เม.ย. 49  22:30:10น.
สัญญาว่าจะไม่ลืมกันตลอดไป
สัญญา...จากใจเมื่อไกลห่าง
ว่า...จะคงมั่นพูกพันเสมอ
จะ...ยังคงคิดถึงแม้ไม่พบเจอ
ไม่...มีวันหรอกเธอจะลืมกัน
ลืม...สิ่งของลืมได้ไม่ข้องจิต
กัน...ได้หรือความคิดที่ห่วงหา
ตลอด...จากนี้ในทุกช่วงเวลา
ไป...ไกลสุดขอบฟ้ายังคิดถึงเธอ

 บทกวีรักของ      กระบี่ไล่ล่า ////
เมื่อ      24  มี.ค. 49  12:12:41น.
......ฉันเกิดกายขึ้นมาด้วยรัก
ตัวฉันล้วนหล่อหลอมด้วยความรัก
ฉันเดินทางไกลและยาวนานเพื่อเข้าถึงซึ่งที่รัก
ฉันเหนื่อยล้าและอดทนวิ่งไล่สิ่งที่หลงรัก
วันเวลาผ่านไปยาวนานจนสำรอกรัก
ฉันก็กลับพบรัก ณ ที่ซึ่งฉันจากมา
ฉันลืมสิ่งที่รักและรักฉันจริง
ฉันลืมได้อย่างไร.......ทำไม
ฉันวิ่งไล่ล่าเพื่อประโยชน์อันใด.....


 บทกวีรักของ      ลอยลม
เมื่อ      20  มี.ค. 49  16:04:26น.
สักกี่ฟ้ากี่เขาที่เรา ห่ า ง
สักกี่น้ำทอดว้างให้ห่ า งไกล
สักกี่ไมล์ทอดถอนให้รอนราน
สักกี่คืนจะคืนกลับจะรับขวัญ
สักกี่วันหวั่นไหวจะคลายหวาน
สักกี่ท้อกี่หมองต้องทนทาน
อีกสักกี่ราตรีกาลต้องเดียวดาย
กี่จดหมายเท่าไหร่หนอจะพออ่าน
กี่คำหวานกี่โทรถึงจะซึ้งไหว
กี่ความฝันกันหนอจะพอใจ
สักกี่ใจจะพอซึ้งคิดถึงเธอ


 บทกวีรักของ      devil
อีเมลล์   saeo7@hotmail.com
เมื่อ      4  มี.ค. 49  17:41:17น.
ล่วงเลย วันวาน ผ่านผัน
รักล้น ลืมมัน ไม่สิ้น
ฝืนตัว *งไกล ใยถวิล
กลับคืน รักถิ่น แดนเดิม
ฟ้องใจ ใยเล่า เฝ้าห่วง
ผู้ไกล ดังดวง บ่เสริม
มิอาจ พูนรัก ต่อเติม
ผู้มิ รู้เริ่ม รักเรา
แสงรัก ดังดวง หิ่งห้อย
แรงน้อย อาจหมด อับเฉา
แรงนิด สู้ฮึด อึดเอา
สักวัน ฝันเผ้า คงจริง


 บทกวีรักของ      ตะเกียงแก้ว
อีเมลล์   linkinpark_kaew@hotmail.com
เมื่อ      22  ก.พ. 49  10:01:01น.
รวบรวมเกล็ดเม็ดทรายทีละน้อย
แล้วค่อยๆแต่งเติมเพิ่มความฝัน
ใส่หัวใจความห่วงใยความผูกพัน
สร้างวิมานในความฝันนั้นเพื่อเธอ
ฉันจะสร้างสนามหญ้าหน้าปราสาท
ฉันจะสร้างกันสาดด้วยเปลือกหอย
สร้างห้องนอนน้อยๆบนหอคอย
สร้างชิงช้าประดิษฐ์ประดอยด้วยปลาดาว ไม่ต้องกลัวว่าปราสาทไม่แข็งแกร่ง
เพราะก่อด้วยกำแพงแห่งขุนเขา
มีแม่น้ำไหลผ่านรังรักเรา
เพียงเพื่อให้เธอไม่เหงาก็เบาใจ
ฉันจะปลูกดอกกุหลาบขนาบรั้ว
ที่รักเธอไม่ต้องกลัวกับสิ่งร้าย
ฉันจะอยู่กับเธอเคียงคู่กาย
ตราบฟ้าดินสลายยัง..รักเธอ...
จันทราสิส่องฟ้า....สุริยาก็ลาล่วง
ดาราประดับดวง.....ณ นภาอร่ามใส
เปรียบได้ประดุจรัก...รติปัก ณ กลางใจ
ทุกข์โศกวิโยคใด........ชนะได้มิหวั่นเกรง
เปรียบดั่งสิสำเนียง....เสนาะเยี่ยงประหนึ่งเพลง
ร่วมร้องและบรรเลง....เสน่ห์เสียงวิจิตรงาม
รอบกายมิมีทุกข์...ปิติสุขทุกโมงยาม
ฤทธิ์รักสิสวยงาม....รตะล้ำสวรรค์เยือน


 บทกวีรักของ      มองจันทร์
เมื่อ      20  ก.พ. 49  23:00:07น.
หญิงงามแหงนมองจันทร์
ตาทอภาพฝันอันบบรรเจอด
ฉันมองด้วยพึงเพริศ
มองภาพเลิศแห่งความฝัน

 บทกวีรักของ      วันต้องจาก
เมื่อ      20  ก.พ. 49  09:51:13น.
วันต้องจาก...จากลา...ต้องมาถึง
วันเคยซึ้ง...วันสุขใจ...ต้องไกล*ง
วันเคยยิ้ม...ทุกข์ถมทับ...กลับร้าวบาง
วันเดินทาง...คือวันพราก...ต้องจากกัน
บนเส้นทาง...ยาวไกล...ให้ย่างก้าว
มีเรื่องราว....ร้อยหวัง...พลังฝัน
ทั้งน้ำตา...หลากปัญหา...สารพัน
เราร่วมปัน...กำลังใจ...ให้สู้ทน
อุปสรรค...โถมท้า...พาเธอฉัน
พร้อมฝ่าฟัน...ทุกเวลา...ท้าลมฝน
ทุกข์จะยิ้ม...ล้มจะยืน...คืนค่าคน
บอกตัวตน...ยังมีกัน...ไม่หวั่นเกรง
จุดทางแยก....ใช่แยกนาม...ความเป็นเพื่อน
แท้ย้ำเตือน...ความจริงใจ...ไม่ข่มเหง
ประสมศิลป์....สื่อประสาน....ผ่านบทเพลง
เพื่อบรรเลง...ไฟศรัทธา...คว้าหลักชัย
แล้วจะพบ...มิตรภาพ...อาบปลายฟ้า
เชื่อมดวงตา....เชื่อมความดี...ต่างมีให้
ณ ที่นั่น...มีเธอฉัน....มั่นหัวใจ
เราอยู่ใกล้...แม้กาย*ง...อย่างยินดี



 บทกวีรักของ      รักลวง
เมื่อ      10  ก.พ. 49  10:45:19น.
พบรักลวงทรวงช้ำระกำจิต
รักคนผิดคิดไปใจหม่นหมอง
ต้องอกหักรักช้ำน้ำตานอง
ทั่งยังต้องฝันหาด้วยอาลัย
ครานี้จักหักใจไม่ให้คิด
แม้จะผิดกฎรักสักแค่ไหน
จะให้กาลเวลารักษาใจ
จนเหมือนไม่เคยรักรู้จักเธอ
ปูขี้เหงา

 บทกวีรักของ      เรไร
เมื่อ      9  ก.พ. 49  14:43:18น.
อนาคตใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง
จะไปถึงที่สูงสุดในจุดหมาย
แม้นตรากตรำเหนื่อยยากลำบากกาย
เหมือนปีนป่ายโขดเขินขึ้นเนินชัน
ทุ่มพลังที่มีทั้งชีวิต
ถูกหรือผิดวิถีทางต่างแข่งขัน
ความยิ่งใหญ่โดดเด่นเป็นเดิมพัน
ให้บากบั่นมุ่งไปถึงปลายทาง
ไม่มีเพื่อนคู่คิดหรือมิตรแท้
คงมีแค่คู่แข่งคอยขัดขวาง
จึงเหยียบบ่าขึ้นไปไม่เว้นวาง
เพียงเพราะต่างมุ่งมั่นฝ่าฟันมา
ค่อยล้มหายตายจากไปมากโข
ที่เหลือโซซมซานก็ควานหา
ความสำเร็จน้อมใส่ให้ชีวา
ต่างเข่นฆ่าฟาดกันให้บรรลัย
เหลือแค่เพียงนักสู้ผู้พิชิต
แต่ดวงจิตทรมานสะท้านไหว
ฝ่าความยากลำเค็ญถึงเส้นชัย
แล้วไฉนจึงอยู่เพียงผู้เดียว
เพราะยิ่งสูงยิ่งเจ็บยิ่งเหน็บหนาว
ต้องปวดร้าวร้างไร้ใครแลเหลียว
อยากโดดเด่นเกินใครท่องไว้เชียว
ต้องโดดเดี่ยวหดหู่อยู่ลำพัง

 บทกวีรักของ      ยังอยู๋ตรงนี้เสมอ
เมื่อ      9  ก.พ. 49  14:30:24น.
เพราะเราต่างมีภาระและหน้าที่
ความผูกพันที่มีจึง*งเหิน
อยากจะพบสบหน้าเธอเหลือเกิน
อยากจะเดินอยู่ร่วมทางไม่*งไกล
ส่งข้อความสื่อรักเป็นอักษร
คิดถึงและอาทร ใจอ่อนไหว
โทรไปหาพูดคุยด้วยความห่วงใย
และคอยส่งกำลังใจ...ให้แด่เธอ
แม้นจะยืนอยู่ตรงนี้หรือตรงไหน
แต่ก็หมั่นเติมใจให้เสมอ
นานแค่ไหนใจยังอยู่คู่กับเธอ


 บทกวีรักของ      กี่ฟ้า
เมื่อ      28  ม.ค. 49  13:46:46น.
<br>สักกี่ฟ้ากี่เขาที่เรา* ง
<br><br>สักกี่ทางทอดยาวให้ร้าวไหว
<br><br>สักกี่น้ำทอดว้างให้* งไกล
<br><br>สักกี่ไมล์ทอดถอนให้รอนราน
<br><br>สักกี่คืนจะคืนกลับจะรับขวัญ
<br><br>สักกี่วันหวั่นไหวจะคลายหวาน
<br><br>สักกี่ท้อกี่หมองต้องทนทาน
<br><br>อีกสักกี่ราตรีกาลต้องเดียวดาย
<br><br>กี่จดหมายเท่าไหร่หนอจะพออ่าน
<br><br>กี่คำหวานกี่โทรถึงจะซึ้งไหว
<br><br>กี่ความฝันกันหนอจะพอใจ
<br><br>สักกี่ใจจะพอซึ้งคิดถึงเธอ
<br><br>

 บทกวีรักของ      กี่ฟ้า
เมื่อ      28  ม.ค. 49  11:31:13น.
สักกี่ฟ้ากี่เขาที่เรา*ง
สักกี่ทางทอดยาวให้ร้าวไหว
สักกี่น้ำทอดว้างให้*งไกล
สักกี่ไมล์ทอดถอนให้รอนราน
สักกี่คืนจะคืนกลับจะรับขวัญ
สักกี่วันหวั่นไหวจะคลายหวาน
สักกี่ท้อกี่หมองต้องทนทาน
อีกสักกี่ราตรีกาลต้องเดียวดาย
กี่จดหมายเท่าไหร่หนอจะพออ่าน
กี่คำหวานกี่โทรถึงจะซึ้งไหว
กี่ความฝันกันหนอจะพอใจ
สักกี่ใจจะพอซึ้งคิดถึงเธอ


 บทกวีรักของ      หลับนะ
เมื่อ      27  ม.ค. 49  14:43:11น.
หลับตาลงพักผ่อนนอนเสียเถิด
ปิดเพื่อเปิดทางใหม่สดใสกว่า
เพื่อล้างคราบโสมมหม่นม่านตา
และเพื่อสร้างคุณค่ามากกว่าเดิม
เพราะเป็นเธอใช่ไหมจึงสับสน
หลายเรื่องราวปะปนค้นและเริ่ม
ทั้งสุข-ทุกข์หลายครามาแต่งเติม
นั่นคือสิ่งเสริมความเป็นเธอ
ดอกไม้บานแล้วแก้วจอมขวัญ
คือของกำนัลมาเสนอ
ยิ้มยังอุ่นยังอิ่มศรัทธาเธอ
เป็นขวัญใจเสมอ เธอคนดี.

 บทกวีรักของ      แสงไม่พอ
เมื่อ      27  ม.ค. 49  14:40:03น.
ฤา จันทรามิฉายส่องระรองรัตน์
ไร้แสงฉัตรสกาวผ่องห้องเวหน
เฉกสีดำทาบหทัยในบัดดล
สิริหม่นหมองปราศ..ประไพพรรณ
สกาแอบแถบถิ่นประเทศไหน
แนวเนาไพรเพ่งพิศจิตหุนหัน
โสตสดับหว่างเวิ้งเอนกนันต์
ฤา มิมั่น..หมายปองจึงพ้องเมิน
ใครหนอใครป้ายสี..มธุถ้อย
ขอความหน่อย..ขจัดจ่าง..จึง*งเหิน
ปลีกวิเวก..หรือไร..ใจเพลิดเพลิน
สราญเกิน..แดนสุข ณ หนใด
กลับมาเถิดเป็นพื้นภูมิ ณ แดนนี้
ถ้อยวจี..จะมิต้อง..ขุ่นข้องใส
โปรดกลับมาประดับนภ..ทะแนวไพร
เรียงล้อมให้สว่างมิ่ง.. ณ อิงจันทร์

 บทกวีรักของ      ลืมเจียมใจ
เมื่อ      27  ม.ค. 49  14:27:17น.
เขาหยอกเย้าปรองดองกันสองคน
ใจที่หม่นเป็นเราเฝ้าอิจฉา
ตกสำรวจไม่อยู่ในหางตา
ไม่เห็นค่าเทียบเป็นเช่นเม็ดทราย
หันมาดูตัวเองเพ่งพินิจ
มีสิ่งใดวิปริตผิดเป้าหมาย
ก็พบความอัปลักษณ์ตั้งมากมาย
ช่างน่าอายเศร้าซึมลืมเจียมใจ
ทั้งผิวพรรณมือเท้าดูหยาบกร้าน
จมูกบานปากหนาแว่นตาใส
เสียงก็ดังเสื้อผ้าราคราบไคล
เข้าบ้านไหนเด็กร้องกันงอแง
ปลงให้ตกเจียมตัวเจียมหัวใจ
ไม่อาจเปลี่ยนรูปได้หมดทางแก้
มีอย่างเดียวแน่นหนักคือรักแท้
ขอเพียงแต่เธอมองเห็นคงเอ็นดู..

 บทกวีรักของ      น้ำตาเทียน
เมื่อ      23  ม.ค. 49  21:22:21น.
คือหนึ่งค่าน้ำตาเทียนเหมือนเขียนวาด
เรื่องราวอาจแตกต่าง*งจุดหมาย
ใครอาจนำน้ำตาเทียนเขียนนิยาย
เป็นเรื่องคล้ายตำนานอันพันพัว
เขานำฉันนั้นวางหว่างแท่นสวย
จุดไฟช่วยให้สว่างกลางสลัว
ใช้น้ำตาหลั่งน้ำล้างหมองมัว
พุทธมนต์บูชาทั่วแทนน้ำทิพย์
เขานำฉันบูชาธรรมน้อมนำจิต
เป็นนิมิตความดีงามตามใจหยิบ
บ้างใช้ฉันเปล่งวับวามยามมืดมิด
เพื่ออุทิศไฟสว่างหลั่งน้ำตา
อาจเป็นแสงแห่งงามท่ามค่ำคืน
หนุ่มสาวยื่นสลัวรางสร้างคุณค่า
ณ ริมฝั่งแม่น้ำรักนำพา
บรรยากาศโหยหาเร้าอารมณ์
อาจเป็นความงดงามแห่งความเหงา
ที่คนเก่าคนหนึ่งซึ้งความขม
ยามคืนค่ำช้ำชอกรักตอกตรม
ยังชื่นชมน้ำตาเทียนเยี่ยมเยียนใจ
คืนแสงจันทร์ฝันสวยด้วยความหวัง
รับขวัญแห่งความหลังยังไสว
ที่ดินแดนแห่งความงามความวิไล
มีหนึ่งใครจุดเทียนเพียรต่อเติม
บูชาครูบาบิดามารดาท่าน
จุดเทียนสานระลึกนึกส่งเสริม
ขอพรท่านผู้ใหญ่ไม่เหิมเกริม
เป็นการเพิ่มพรล้ำน้ำตาเทียน
เขานำฉันวันนี้ที่ร้านค้า
ใครมองหาเทียนสักเล่มนำขีดเขียน
ทีละจุดสร้างศิลปะจะเริ่มเรียน
ใช้เทียนเวียนเป็นภาพตรึงซึ้งดวงใจ
คือหนึ่งหยดน้ำตาเทียนหนึ่งประโยชน์
ตามแต่โปรดปรานจิตจะคิดใฝ่
อุทิศตนอุทิศแท่งแห่งแสงไฟ
หลอมละลายเพื่อให้ประโยชน์ครอง.

 บทกวีรักของ      หนองบัว
เมื่อ      23  ม.ค. 49  15:52:26น.
เป็นได้แค่นี้
ทัดหทัย
แค่สะพานผุพังเชื่อมฝั่งฝัน
ที่เธอนั้นหยุดยืนในคืนเหงา
รอจนความเหนื่อยอ่อนผ่อนทุเลา
ก็ย่างเท้าจากไปไม่เหลียวแล
คือเส้นทางที่เผอิญต้องเดินผ่าน
จึงป่วยการคอยเธอเผลอแยแส
กับรอยเท้าจางจางกลางดวงแด
คงอยู่แค่เพียงวันฉันสิ้นใจ
อย่างสะพานเก่าเก่าเฝ้ารอเก้อ
เผื่อว่าเธอย้อนมาเวลาไหน
บางทีความทรงจำอันรำไร
อาจบอกให้เธอหยุดตรงจุดเดิม


 บทกวีรักของ      มาจากเมล
เมื่อ      17  ม.ค. 49  06:20:49น.
จะรู้ว่าโลกนี้…มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้…ออกเดินทาง
จะรู้คุณค่าของอะไร…ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้…เสียมันไป
จะรู้ความหมาย…ของฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น…มันมา
จะรู้ว่าในหนังสือ…มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้….ลองเปิดอ่าน
จะรู้เวลา..ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม…อยู่อย่างนั้น
จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ.มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา…ในสักวัน
จะรู้ถึงความในใจ…ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด…มันออกไป
จะรู้ว่ามีความอบอุ่น…อยู่
ก็ต่อเมื่อผ่านความเหน็บหนาวมาแล้ว
จะรู้ว่ายังมีเรื่อง…อีกมากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ…ยอมรับมัน


 บทกวีรักของ      จำเขามา
เมื่อ      17  ม.ค. 49  05:29:41น.
เจ้าดินสอ...ขีดเขียนไปตามเรื่อง
อยู่เนือง...เนือง ถูกผิด...คิดสงสัย
อยากขีดเขียน...ก็ละเลงไม่เกรงใจ
คิดเดี๋ยวไง...แกล้งให้....ยางลบทำ
เจ้ายางลบ...คอยกลบแก้แต่ที่ผิด
ที่ดินสอ...ไม่คิดแก้มัวแต่ขำ
มองยางลบ...คอยแก้ไขให้ประจำ
เป็นแบบนี้...ซ้ำ ซ้ำ ทุกวันไป...
จนวันหนึ่ง เจ้ายางลบ... เริ่มเบื่อหน่าย
จึงเริ่มหาย...จากดินสอ...เลิกแก้ไข
เจ้าดินสอ...เริ่มรู้ตัวที่ทำไป
จนสำนึกผิดได้....ในทันที
ว่าจะทำอะไร....ควรคิดก่อน
ไม่วู่วาม.....ใจร้อนเหมือนก่อนที่
เจ้ายางลบ...ยังแก้ไข...ให้ถูกดี
เพราะวันนี้....เราทำได้ให้ถูกเอง...


 บทกวีรักของ      อิอิ
เมื่อ      10  ม.ค. 49  18:12:08น.
บางครั้ง เมื่อคุณร้องไห้
ไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของคุณ
บางครั้ง ที่คุณบาดเจ็บ
ไม่มีใครรับรู้ถึงความเจ็บปวดของคุณ
บางครั้ง ที่คุณกังวล
ไม่มีใครรับรู้ถึงความเครียดของคุณ
แต่ทว่า....ขอเพียงคุณ ตด สักครั้ง
ทุกคนจะรู้ทันที
เห็นด้วยป่ะ........


 บทกวีรักของ      -v-
เมื่อ      9  ม.ค. 49  13:45:42น.
ฤดูฝนเสร็จงานก็ผ่านพัด
โบกสะบัดทิ้งท้ายสายลมหนาว
ยะเยือกเย็นกระเซ็นซ่านผ่านเกรียวกราว
หากครั้งคราวหนาวใจใยเดียวดาย
ลมเหมันต์สั่นคลอนใจร้อนรุ่ม
ไฟเกาะสุมรุมเร้นเป็นต้องหาย
ค่อยแทรกซึมทุกขุมรูอณูกาย
ถึงสุดปลายขั้วใจใครหนึ่งคน
อาทิตย์ลับสลับสีราตรีหุ้ม
ฟ้าปกคลุมกลุ่มดาวทุกแห่งหน
ม่านหมอกหนาวก่อร่างสร้างตัวตน
มาเวียนวนล้อมรอบหอบหุ้มใจ
อรุณฤกษ์เบิกฟ้าทาสีสด
ปรายหยาดหยดน้ำค้างพร่างพราวใส
ไอหมอกขาวเกาะกุมสุมทรวงใน
ให้อ่อนไหวใจหวั่นจนสั่นชา
รออ้อมกอดแห่งไฟใครคนนั้น
ที่ทั้งคืนทั้งวันเฝ้าฝันหา
คนที่รักไม่ไขว้เขวตามเวลา
ดับความหนาวด้วยศรัทธาแห่งรักจริง...


 บทกวีรักของ      *-*
เมื่อ      9  ม.ค. 49  13:07:30น.
**.. กับความกร้าว แข็งกระด้าง อย่างที่เห็น
ไม่จำเป็น เอ่ยถ้อย ร้อยคำหวาน
สิ่งสำคัญ ที่สุด ดุจดวงมาน
นั่นคือการ เข้าใจ ในสองเรา..
**.. ที่ฉันดู เย็นชา ต่อหน้านั้น
ใช่ว่าฉัน อวดดี หรืองี่เง่า
ภายใต้สอง ดวงตา มีพร่าเงา
แอบความเศร้า เหงายิ่ง กว่าสิ่งใด..
**.. ที่ด่าเธอ ใช่ร้าย หรือใจเกลียด
ที่ส่อเสียด ประชดประชัน นั้นมิใช่
ที่เมินหน้า เวลาพบ ก็หลบไกล
เพราะว่าใจ อายเกินกว่า สบตากัน..
**.. " ความหวังดี " คำหนึ่ง ซึ่งอยู่ลึก
แอบบันทึก ลอยคว้าง อยู่กลางฝัน
โลกวันนี้ เป็นของใคร ไม่สำคัญ
เป็นของเธอ เป็นของฉัน เท่านั้นพอ..
**.. นอกจากความ หวังดี ที่แอบไว้
ยังซ่อนซึ้ง ถึงใจ ในอีกข้อ
ทุกทุกครั้ง ยังเนิ่นนาน กับการรอ
เพื่อเพียงขอ บอกว่า " รัก " แม้สักคำ...


 บทกวีรักของ      *-*-*-
เมื่อ      9  ม.ค. 49  12:44:33น.
เธอไม่มีความหมายใดอีกแล้ว
มิเหลือแววสายสวาทเคยพาดถึง
มิเหลือเยื่อเหลือใยให้คำนึง
เหลือเพียงหนึ่งความจำคือช้ำใจ
เธอไม่มีความหมายใดมากกว่า
ผงธุลีพัดพามาจากไหน
ระคายเคืองเจ็บจนชลนัยน์
หากมิได้เขี่ยออกนอกดวงตา
เธอไม่มีความหมายใดกับฉัน
ไม่มีวันคร่ำครวญหวนคืนหา
เหลือฤดีร้าวรันทดหมดศรัทธา
เพราะคำว่ารักนั้นมันหลอกลวง


 บทกวีรักของ      ...
เมื่อ      8  ม.ค. 49  17:10:50น.
ไม่อยากให้ปีนี้เป็นปีใหม่
แก้ว กรุงเก่า
สิ้นปีเก่าหวังโชคดีรับปีใหม่
ต้องช้ำใจกลับมาหน้าหม่นหมอง
ใครจะรู้บ้างไหมทุกข์ใจครอง
นั่งเหม่อมองปฏิทินจนสิ้นปี
เพียงภาพปีเก่าเก่ามาปรากฎ
ใจกำหนดวันเก่าเก่าเข้าแทนที่
พอช่วยชุบใจชื้นชื่นชีวี
ได้หล่อเลี้ยงชีพนี้เรื่อยมา
ไม่อยากให้ปีนี้เป็นปีใหม่
กลัวคนไกลหันหลังชังน้ำหน้า
แล้วคงนับเราออกนอกสายตา
อ้างเหตุแห่งปัญหามากมาย
ถ้าปีใหม่ปีนี้เหมือนปีก่อน
หากบทกลอนบางนิยามมีความหมาย
รู้สักนิดคิดถึงอยู่มิรู้คลาย
จำ*งหายร้างเพื่อนเหมือนลืมกัน
ถ้าปีเก่าปีใหม่เหมือนไกล*ง
ด้วยเส้นทางชีวิตลิขิตฝัน
เพราะภาระบนบ่าต้องฝ่าฟัน
คงสักวันฟ้าใสได้พบเจอ
ถ้าปีใหม่ปีนี้ยังมีมิตร
คอยใกล้ชิดเป็นแรงใจให้เสมอ
ถึงกายไกลแต่ใจอยู่ใกล้เธอ
หรือแค่เพ้อฝันค้างอยู่ข้างเดียว



 บทกวีรักของ      ....
เมื่อ      8  ม.ค. 49  13:34:23น.
เส้นตรงเส้นหนึ่ง ..
ขีดแบ่งครึ่งระยะ*งหว่างเราสอง
เส้นตรงเส้นนั้นขอเธอจงมอง
มันคือเส้นแบ่งของสองเรา
ฉันจะไม่ล้ำเส้นไปฝั่งเธอ
เพราะระลึกอยู่เสมออย่าเผลอเข้า
ฝั่งของเธอ - ชีวิตเธอ - มิใช่-เรา-
แม้ต้องเหงาเท่าไรจำใจทน
เธอก็มิควรล้ำเส้น ..
อย่าเผลอเรอข้ามเล่นมันเป็นผล
หัวใจฉันคือหัวใจคน
สับสน .. หวั่นไหว .. อ่อนแอ
เส้นตรงเส้นนี้ ..
มันมีขอบเขตแน่วแน่
ล่วงเวลาเนิ่นนานมิผันแปร
เส้นตรงเส้นแท้ .. แน่นอน ..

 บทกวีรักของ      ปล.
เมื่อ      8  ม.ค. 49  13:11:15น.
หนูผิดหรือ ที่ถือท้อง ก่อนต้องแต่ง
ซ้ำยังอยู่ ในวัยแห่ง นักศึกษา
ป้องกันแล้ว แต่มันขาด พลาดขึ้นมา
จึงแบกหน้า ให้ผลงาน ประจานตน
ให้ลูกน้อย ในท้องหนู อยู่ดูโลก
แม้เศร้าโศก ในผลงาน มารหัวขน
ได้ขึ้นชื่อ เลือดเนื้อหนู อยู่ทั้งคน
หรือจะกล้า ฆ่าให้พ้น จนมันตาย
จึงอดทน อุ้มทองเจ้า เก้าเดือนเศษ
ให้สมเพช ตัวของหนู อยู่ไม่หาย
ที่เมื่อก่อน ริอาจหาญ ร่านผู้ชาย
จนในกาย มีตัวเจ้า เข้าฝังตัว
แม้หนูผิด ก็ยอมรับ ว่าหนูผิด
ที่ไม่คิด ให้แน่นอน ก่อนทำชั่ว
ทำไงล่ะ เมื่อพลาดไป ได้เผลอตัว
ก็ก้มหน้า รับผลชั่ว ที่ตัวทำ
ถูกตราหน้า นักศึกษา แม่ลูกอ่อน
ต้องคอยป้อน ทั้งข้าวปลา ช่างน่าขำ
เช้าไปเรียน เย็นเลี้ยงลูก ถูกจองจำ
ชดใช้กรรม ที่ทำไว้ ในวันวาน
คนอย่างหนู ดูมีค่า กว่าอีกพวก
ทำหนูหนวก เป็นใบ้ แต่ใจร่าน
เมื่อพลาดพลั้ง ตั้งท้อง ไม่ต้องนาน
ก็อาจหาญ พิพากษา ฆ่าลูกตัว
หนูยอมถูก ตราหน้า ว่าหนูร่าน
มีลูกน้อย คอยประจาน การทำชั่ว
แต่อย่างน้อย ก็ไม่กล้า ฆ่าลูกตัว
เหมือนหญิงชั่ว พวกบาปหนา ที่กล้าทำ


 บทกวีรักของ      ป.ปลา
เมื่อ      8  ม.ค. 49  12:57:58น.
ฝนทะมึนตั้งเค้าเงาสีดำ
ใกล้พลบค่ำพิรุณโปรยโรยจากฟ้า
เหยียบคันเร่งเร็วรี่หนีฝนมา
พลันสายตาเหลือบพบร่างข้างทางเดิน
เธอยื่นมือโบกไกวใคร่ร่วมทาง
ไร้ร่มกางสั่นสะทกระหกระเหิน
คงไม่ไหวหนอเจ้าหนาวเหลือเกิน
ต้องเผชิญฝ่าฝนพรำเพียงลำพัง
จึงจอดรับเพราะเห็นใจให้ขึ้นรถ
เพื่อจะปลดทุกข์ทนจากฝนหลั่ง
บอกทิศทางที่ไปซึ่งถึงเรือนรัง
แล้วก็นั่งสนทนามาตามทาง
ตากลมโตช่างงามยามพิศดู
ปากชมพูชื่นตามิซาสร่าง
เรือนใบหน้าดูเปล่งปลั่งทั้งสองปราง
สวยดั่งนางเทพีในนิทาน
ทั้งความคิดความอ่านการพูดจา
แอบศรัทธาเข้าแล้วแก้วหน้าหวาน
เสียงก็ใสไพเราะเสนาะกังวาน
มิช้านานก็ถึงซึ่งเรือนเธอ
เป็นแมนชั่นสวยหรูน้อยผู้คน
อยู่ชั้นบนห้องสุดทางนางเสนอ
โอกาสหน้าฟ้าใหม่คงได้เจอ
บอกลาเกลอคนใหม่ใจคะนึง
นางมีมนต์ใดหนาข้าจึงวุ่น
เพราะใจครุ่นเคร่งนึกระลึกถึง
ดั่งคนบ้าเพ้อพร่ำล้นรำพึง
ให้ติดตรึงจมฝังอยู่กลางใจ
เป็นอย่างนี้เรื่อยมาหนึ่งอาทิตย์
อยากเคียงชิดอีกครั้งนางอยู่ไหน
ที่แห่งนั้นมิเลือนลางยังจำได้
หนทางไปรวงรังเรือนบังอร
ผมมาตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้ที่ซึ่งเจอกันมาอาทิตย์ก่อน
แต่ลืมหลงได้ถามถึงนามกร
รู้เพียงนอนห้องสุดทางอยู่ข้างบน
แต่เจ้าของแมนชั่นนั้นงงงัน
เพราะห้องนั้นคงไร้ร้างช่างฉงน
แต่ก่อนนั้นมีอยู่จริงหญิงหนึ่งคน
ถูกรถชนสัปดาห์ก่อนตอนใกล้ค่ำ
ผ่านทางนั้นกี่ครั้งยังมองหา
มองสอดส่ายสายตาช่างน่าขำ
อยากเพียงพบอีกครั้งฝังใจจำ
กี่ฝนพรำก็ไม่เจอเธออีกเลย

 บทกวีรักของ      ชอบแก้ตัว
เมื่อ      7  ม.ค. 49  11:17:47น.
คนชอบแก้ตัว เสียเพื่อนไปโดยที่ไม่รู้สาเหตุ หรือเสียโอกาสที่จะได้รับการมอบหมายงานหรือความรับผิดชอบที่สำคัญ ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย
พฤติกรรมของคนชอบแก้ตัว จะพบได้ในสถานศึกษาและทุกสถานที่มีการทำงาน ร่วมกัน บุคคลที่มีลักษณะเช่นนี้ จะเป็นพวกที่ชอบโทษผู้อื่นตลอดเวลา ชอบแก้ตัว เช่นมาทำงานสายก็มักจะอ้างว่า การเจรจาติดขัด ไม่ยอมรับความจริง เพราะคิดว่าถ้ายอมรับความจริงแล้ว ตนเองจะเกิดการเสียหน้า เสียศักดิ์ศรี คนอื่นจะรู้ว่าตนเองมีปมด้อย ในที่สุดแล้วก็จะไม่มีการพัฒนาตนเอง ถ้าในสังคมของท่านมีบุคคลประเภทที่กล่าวมานี้ ท่านจะทราบได้ว่าบุคคลที่ชอบแก้ตัว จะไม่รับผิดชอบในการกระทำที่ผิดพลาด เหมือนกับสุภาษิตไทยที่กล่าวว่า “รำไม่ดี โทษปี่โทษกลอง” จริง ๆ แล้ว คนที่รำทำไม่ถูกต้องเอง สุดท้ายก็จะเป็นที่เบื่อหน่ายของเพื่อนที่คบหาสมาคม จะเสียเพื่อนไปโดยที่ไม่รู้สาเหตุ หรือเสียโอกาสที่จะได้รับการมอบหมายงานหรือความรับผิดชอบที่สำคัญ ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย




มาแก้ไขพฤติกรรมชอบแก้ตัวกันเถอะ
ดังนั้นทางที่ดี เราจึงควรจะปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการแก้ตัวหรือโทษผู้อื่นเพราะไม่เช่นนั้นแล้วท่านก็จะไม่มีใครคบหาด้วยหรือยอมรับท่านเข้าร่วมกลุ่ม จะกลายเป็นคนที่สังคมรังเกียจ วิธีการแก้ไขพฤติกรรมนี้ สิ่งแรกท่านต้องลองพิจารณาไตร่ตรองดูว่า พฤติกรรมของท่านมีลักษณะ เช่นนี้หรือไม่ ถ้ามี ควรจะลดให้น้อยลงยอมรับความจริงว่าทุกคนมีความผิดพลาดได้ และวางแผน แก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นดี กว่าหาทางแก้ตัวให้ความผิดไปตกกับคนอื่น สุดท้ายตัวท่านเอง เพื่อนหรือคนใกล้ชิดก็จะมีความสุข ไม่เครียด
.



 บทกวีรักของ      มุมมอง
เมื่อ      7  ม.ค. 49  11:14:50น.
เรื่องดี ดี มีประโยชน์เสมอ กับการเติมคุณค่า ให้ข้อคิด แก่ชีวิต
มีสามีภรรยาคู่หนึ่ง อาศัยอยู่บ้านหลังหนึ่ง ทุกๆเช้า ภรรยาจะแอบมองดูเพื่อนบ้านจากหน้าต่างชั้นบนบ้าน และวิ่งกลับมารายงานให้สามีฟัง
“ เพื่อนบ้านเรานี่ ซักผ้าไม่เป็นเลย เสื้อผ้าสกปรกเหลือเกิน ไม่รู้เขาใช้ผงซักฟอกยี่ห้ออะไร หรือใช้วิธีซักอย่างไร “
สามีก็ตอบว่า “อย่าไปสนใจคนอื่นเขาเลย เราซักผ้าของเราให้สะอาดก็แล้วกัน”
แต่ภรรยาก็ยังไปแอบดูเพื่อนบ้านอยู่ทุกเช้า จากหน้าต่างข้างบนบ้าน และวิ่งกลับมารายงานสามีทุกเช้า “ เสื้อผ้าของเขาสกปรกอีกแล้ว...”
ต่อมาวันหนึ่ง ภรรยาวิ่งลงมารายงานสามี ด้วยความแปลกประหลาดใจ “ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น เสื้อผ้าของเขาขาวสะอาด อยากจะรู้เหลือเกินว่า เขาเปลี่ยนมาใช้ผงซักฟอกยี่ห้ออะไร หรือทำอย่างไร..”
สามีหัวเราะและกล่าวว่า “นี่..ฉันรำคาญเธอเหลือเกิน เมื่อเช้าฉันตื่นแต่เช้ามืด และไปเช็ดกระจกหน้าต่างให้ใสสะอาด.. ก่อนหน้านี้ กระจกมันสกปรก เธอมองออกไป ก็เห็นแต่ความ สกปรก..”


มนุษย์เราชอบมองคนอื่น โดยผ่านจิตใจของเราออกไป เมื่อจิตใจของเราสะอาด เราก็จะเห็นแต่ความดีงามรอบๆตัว
มนุษย์เราชอบมองคนอื่น โดยผ่านจิตใจของเราออกไป เมื่อจิตใจของเราสะอาด เราก็จะเห็นแต่ความดีงามรอบๆตัว
แต่ถ้าจิตใจของเราสกปรก เราก็จะเห็นแต่ความสกปรกรอบตัว การที่เราเห็นแต่ความเลวรอบๆตัวเรา
เราต้องเข้าใจว่า แท้ที่จริงแล้ว... สิ่งที่เราเห็น มันเกิดขึ้นในจิตใจของเรา
และเราจะต้องหาทางฝึกจิตใจให้สะอาดบริสุทธิ์
ถ้าเราเห็นแต่สิ่งที่เลว จิตใจก็ไม่สงบ เราก็จะกลุ้มอกกลุ้มใจ มีความทุกข์ แต่ถ้าเราหัดมองในแง่ดี เราก็จะคิดแต่สิ่งที่ดี จิตใจก็จะเบิกบานและมีความสุข...




 บทกวีรักของ      โอกาส
เมื่อ      7  ม.ค. 49  11:08:10น.
ที่เมืองหนึ่งของประเทศกรีก
เคยมีรูปปั้นแกะสลักตั้งอู่ใจกลางเมือง
ปัจจุบันนี้ รูปปั้นนี้ไม่เหลือแม้แต่ซาก
แต่แผ่นที่จารึกที่บรรยายเกี่ยวกับรูปปั้นยังคงเหลืออยู่
คำบรรยายเขียนไว้ในรูปแบบการสนทนาระหว่างรูปปั้นกับคนที่เดินผ่านไปมา
“รูปปั้นเอ๋ย ท่านชื่ออะไร”
“ฉันชื่อโอกาส”
“ใครเป็นคนแกะสลักท่านขึ้นมา”
“ช่างแกะสลักชื่อ ลีซีปัส”
“ทำไมท่านจึงยืนเขย่งเท้า?”
“เพื่อบ่งบอกว่าฉันอยู่เพียงชั่วครู่ชั่วยาม”
“แล้วทำไมที่เท้าของท่านจึงมีปีก”
“เพื่อแสดงให้เห็นว่าฉันจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว”
“แต่ทำไมผมด้านหน้าของท่านจึงยาวอย่างนี้”
“ก็เพื่อให้คนที่พบฉัน
จะได้จับฉวยไว้ได้ง่าย”
“แล้วทำไมหัวด้านหลังของท่านจึงล้าน
ไม่มีผมแม้แต่เส้นเดียว”
“ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า เมื่อฉันผ่านไปแล้ว
ก็ยากที่จะจับฉันได้ใหม่”
จริงด้วย ทางด้านหน้าของ “โอกาส”
มีผมยาวแต่ด้านหลังล้านเกลี้ยง
เพราะเมื่อปล่อยให้
“โอกาส”
ผ่านไปแล้ว ก็ยากที่จะจับยึดมันกลับมาได้อีก
“โอกาส” จึงเร้าเตือนเราทุกคนว่า
“อย่ามาต่อว่าฉัน ว่า ฉันไม่เคยมาเยี่ยมกราย
เพราะบ่อยครั้งเหลือเกินที่ฉันมาเคาะประตู
แต่เธอกลับไม่อยู่บ้าน
ทุกวัน ฉันยืนรออยู่ที่หน้าบ้านเธอ
เรียกให้เธอตื่น ให้ขยันขันแข็ง
ให้รีบตัดสินใจ
ให้ลงมือทำ
ให้ออกแรง ให้สู้
เพื่อจะได้มาซึ่งชัยชนะและความสำเร็จ
จงอย่าปล่อยให้ฉันผ่านไป
เธอจะได้ไม่ต้องนั่งเสียใจในภายหลัง
ที่ฉัน “โอกาส” ผ่านมา แต่เธอไม่รู้จักจับฉวย
 
หน้า  | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook