| กลับมาอีกครั้ง....
กระบี่สีแดงที่ปักไว้ใต้ต้นเหมยต้นหนึ่ง
ปลายพู่ที่ด้ามจับที่พริ้วไปมาเมื่อลมพัดโชย.....
นั่งลงที่ใต้ร่มไม้ในบ้านจอมยุทธ์...ที่นี่มีริบบิ้นมากมากผูกไว้เสมอ...บ้างก็มีดาบ
มีกระบี่ปักไว้....
อันเป็นสัญญลักษณ์บ่งบอก
ถึงความห่วงหาอาทรแห่งการรอคอยการขาดหายไป....
และเช่นกันบ้างก็ผูกริบบิ้นสีเหลืองที่บ่งบอกความมั่นคงและจริงใจ....ไว้ที่ต้นไม้แห่งนี้....
ที่กาลเวลาไม่อาจมาแปรเปลี่ยนได้
มิต่างจากกระบี่ด้ามหนึ่ง....ที่ปักไว้รอหยดน้ำค้างจากเหมยฮวาที่หลั่งรินรด....
ใบไม้ร่วง....
ใบไม้ร่วงหล่นผลอย.....
ลอยคว้าง....กลางความว่างเปล่าแห่งสายลมหนาว
และม่านหมอกแห่งความฝัน
หัวใจที่เขียวขจีแห่งใบไม้และทุ่งหญ้า....
วันเวลาแปรเปลี่ยนจากความเขียวขจี
กลับกลายเป็นสีแดงและสีเหลืองทอง...
ความแห้งแล้งของผืนดินกลางหัวใจที่แตกระแหง
กับความฝันที่สูญสลาย...
เคว้งคว้างล่องลอย...หล่นร่วงลงผืนดิน
รอคอยรอยจุมพิตอันแห้งผากแห่งสายลมร้อน...
เผาผลาญสายใยร้อยรัดหัวใจ....ให้ร้อนผ่าว...
จากความร้อนแรงแห่งแสงตะวัน......
วันเวลาแห่งการรอคอยที่ยาวนาน....
เนิ่นนานจนกว่ามรสุมแห่งห้วงหัวใจจะผ่านพ้นฤดูไป....
จากวันที่ใบไม้ร่วงหล่นผลอย....
คอยคืนวันผลิช่ออ่อนใหม่ที่เขียวขจี....
ยาวนาน..จนกว่าใบไม้ใบสุดท้ายจะร่วงหมดสิ้นจากป่าแห่งนี้
และตราบที่ยังมีลมหายใจ.....
เพื่อรอคอยกิ่งก้านใหม่....ผลิขึ้นกลางใจอีกครั้ง....
สายน้ำแห่งความรัก....และความหวัง
สั่นสะท้านด้วยริ้วรอยแห่งลมหนาวที่สัมผัส.....
เป็นระลอกเล็กๆแผ่กระจายออกไป...
รอคอยวันที่สายลมร้อนจะคืบคลานเข้ามาเผาผลาญหัวใจอีกครั้ง...
มอดไหม้เป็นธุลี....ให้กับผืนดิน...
เป็นละอองห่อหุ้มเมล็ดพันธุ์ใหม่....
แตกหน่อก่อรากใหม่.....ที่หยั่งลึกลงกลางใจ...
|