มองดูต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งให้ดี มันอาจจะมีผลแอปเปิ้ลอยู่ห้าร้อยผล
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ...แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหากเล่า...
ไม้ไผ่ : เขียน wrt2@hotmail.com

 

แต่ละผลมีเมล็ดพันธุ์อยู่สิบเมล็ด มันจึงมีเมล็ดพันธุ์จำนวนมาก
เราอาจจะถามว่า
"ทำไมคุณถึงต้องใช้เมล็ดพันธุ์มากมายเพื่อที่จะปลูกแอปเปิ้ลเพียงไม่กี่ต้น"
ธรรมชาติมักจะบอกอะไรเราบางอย่าง...
มันกำลังบอกเราว่า "มีเมล็ดพันธุ์จำนวนมาก ไม่ได้เจริญงอกงาม"
ฉะนั้น...ถ้าคุณปรารถนาจะให้บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
คุณน่าจะลองทำสิ่งนั้นมากกว่าแค่หนึ่งครั้ง
นี่อาจจะหมายถึง คุณอาจจะต้องสอบสัมภาษณ์ถึงยี่สิบครั้ง เพื่อจะให้ได้งานสักงานหนึ่ง
คุณอาจจะต้องพูดกับคนห้าสิบคน เพื่อจะได้ขายบ้านหนึ่งหลัง 
และคุณอาจจะได้พบปะคนเป็นร้อยเป็นพันเพื่อที่จะเจอเพื่อนที่ดีดีสักคน
เมื่อเราเข้าใจ "กฏของเมล็ดพันธุ์" เราก็จะไม่ต้องมาคอยผิดหวัง
เราจะไม่รู้สึกว่าเราเป็นเหยื่อ กฎของธรรมชาติไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาใช้ได้เองตรงตรง
เราเพียงแค่ต้องเข้าใจและลองค่อยค่อยปฏิบัติดู
สั้นสั้น ง่ายง่าย ก็คือ ผู้คนที่ประสบความสำเร็จก็ล้มเหลวได้บ่อย
แต่พวกเค้าก็ใช้เมล็ดพันธุ์มากกว่า  เวลาอะไรอะไรไม่ได้เป็นอย่างที่คิด...
สูตรสำเร็จของคนที่ไร้ซึ่งความสุขก็คือ
1. ตัดสินว่า โลกมันควรจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
2. ตั้งกฎเกณฑ์ว่าผู้คนควรจะทำตัวอย่างไร
3. และเมื่ออะไรอะไรไม่เป็นไปตามกฎของคุณ... ก็โกรธ

ถ้าคุณคาดหวังว่า
เพื่อนควรจะตอบแทนอะไรคุณบ้าง...ผู้คนควรจะชื่นชมคุณ...เครื่องบินน่าจะตรงเวลา...
ทุกทุกคนควรซื่อสัตย์... สามีควรจะจำวันเกิดคุณได้... ความคิดพวกนี้
ฟังดูเหมือนมีเหตุผล...
แต่บ่อยครั้ง สิ่งพวกนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นและมันก็จบลงที่... คุณรู้สึกรำคาญใจและผิดหวัง
มันมีหลักเกณฑ์ที่ดีกว่านี้ ลดความต้องการให้น้อยลง แล้วเปลี่ยนเป็นความชอบแทน
สำหรับสิ่งต่างต่างที่เกินคาด ก็บอกตัวเองว่า เราอยากจะให้เป็นดอกกุหลาบ
แต่เป็น...ดอกบัว...ก็โอเคได้เหมือนกัน
ทุกอย่างเป็นแค่เกมของความคิดในหัว คือเปลี่ยนอุดมการณ์ มันจะทำให้จิตใจคุณสุขสงบขึ้น 
คุณอยากให้ผู้คนสุภาพ แต่ถ้าเค้าเกิดหยาบคายขึ้นมา...มันก็ไม่ได้บ่อนทำลายวันของคุณ
คุณอาจจะอยากให้ท้องฟ้าสดใส แต่ถ้าฝนเกิดตก...ก็โอเค...
ถ้าอยากจะมีความสุขมากขึ้น เราก็เลือกที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดเราเอง...ง่ายกว่านะ...

สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ
ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ...แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหากเล่า...


ผู้เขียน คุณอรอุมา แววศรี จากรัฐเวอร์จิเนีย