|
เกิดเป็นนกผกผินโผบินได้
จะอยู่ใกล้อยู่ไกลก็ไปถึง
มันไม่ต้องหวาดหวั่นและพรั่นพรึง
ประดุจหนึ่งว่ามีอิสระแสนสบาย
พอตื่นเช้าก็โบยบินออกหาเหยื่อ
ทั้งใต้เหนือออกบินไปก่อนจะสาย
ขอเพียงมีอาหารบ้างเลี้ยงร่างกาย
อิ่มสบายก็ลอยลับกลับคืนรัง
คนใจร้ายเห็นแก่ตัวแสนชั่วนัก
เฝ้าคอยดักจับมาไว้ในกรงขัง
คอยให้ข้าวให้น้ำอย่างดีจัง
ชีวิตพังถูกกักขังในกรงทอง
ชีวิตฉันมันก็เหมือนชีวิตนก
ดั่งวิหกยามที่มีเจ้าของ
เหมือนนักโทษแสนช้ำถูกจำจอง
คิดจะลองออกนอกกรงคงต้องตาย |
|
