ลูกทรพี
ไพศาล : เขียน EDWARD_REVX@HOTMAIL.COM

แสงตะวันวาววับจับคมดาบ
ประกายวาบสุกสีอย่างมีแสง
ดุจกงจักรหมุนคว้างอย่างรุนแรง
แล้วลำแสงมาจับอยู่กับคอ

เพชฌฆาตยิ้มย่องมองเลือดสด
มันไหลหยดพุ่งพรายที่ปลายศอ
หัวกับร่างขาดสนิทเกินติดต่อ
สุดที่หมอธรรมดาจะปราณี

คนมุงดูบนบานประจานแจ้ว
สมควรแล้วมันดับผงลงเป็นผี
คนเมามัวชั่วช้าหนักธานี
สิ้นชีวีใช้ชดกฎแห่งกรรม

แล้วเก็บดาบคืนใส่ไว้ในฝัก
รอการชักอีกวันฟันกระหน่ำ
เป็นอาชีพถูกระบอบอย่างชอบธรรม
ทุกเช้าค่ำเขาตั้งหน้าแต่ฆ่าคน

นักโทษหนึ่งซึ่งศาลชี้ว่ามีผิด
ขอชีวิตเพียงใดไม่ได้ผล
ร่างเขาตรึงติดดินไม่ดิ้นรน
เกินทุกคนเร่งรัดเข้าทัดทาน

ผ้าคลุมหน้าเอาไว้ไม่ให้รู้
ใครคือผู้รับโทษโหดประหาร
เพชฌฆาตร่อนรำอย่างสำราญ
เขาเริ่มงานเข่นฆ่าบิดาตน.