"งานเขียนมากมายที่ถูกปฎิเสธจาก ระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่างานเขียนเหล่านั้นจะไร้คุณภาพ หรือหมดคุณค่า นั่นไม่ใช่คำพิพากษา และที่นี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน"

ลูกนกตกน้ำ
หมาเหลี่ยมจัดรอเวลานี้เพื่อขย้ำลูกนกผู้เคราะห์ร้าย
อย่างไรสัตว์ผู้เข้มแข็งกว่าย่อมจะชนะ
เดอะแหลม: เขียน

ค่ำคืนที่ไม่ไร้ความหมาย
สีสรรมีมากมาย คนก็หลายหลาย บางคนเพียรนั่งมอง
เฝ้าค้นหาแต่สิ่งที่เป็น "ความจริง"
ยัยเหมียว : เขียน

เพชรสยาม
สุภาษิตลิขิตขัณฑ์ที่สรรสอน อุทาหรณ์ทุกแห่งแสวงหา
ถึงเป็นชายใช้ชั้นจะฉันทา ยังอุตส่าห์เขียนกลอนสอนสตรี
ไพศาล : เขียน

ใจอันโทสะประทุษร้าย
สิ่งทั้งหลายทั้งปวงสำคัญที่ใจ ใจประเสริฐสุด สำเร็จมาจากใจ ถ้าใจไม่ดี
การทำการพูด ก็พลอยไม่ดีไปด้วย เพราะความไม่ดีนั้นเป็นเหตุ
ญาณิสสร : เขียน

พอเสร็จศึกก็ประหารอัศวิน
ดาบคู่มือถือมั่นเข้าฟันฟาด
ปัจจามิตรก็พินาศสมมาดหมาย
เขาเชี่ยวชาญหาญกล้าสุดท้าทาย
สมเป็นชายชาติทหารผู้ชาญชัย
ไพศาล : เขียน

ทุนวัฒนธรรม (บทความ)
เขาคล้ายนักปีนเขา ที่ไม่เคยพอใจกับเขาลูกเดิมเท่าใดนัก เมื่อเขารู้สึกว่าเขาลูกเดิมไม่ได้สร้างความท้าทายให้เขา เขาก็จะหาเขาลูกใหม่ปีนป่าย
น้ำค้าง  พร่างฟ้า : เขียน

ถึง....เธอ
แม้ว่าเวลาที่ฉันทุ่มเทเสียไปให้ กับเธอนั้น   ได้กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ในชีวิตของฉัน ไปทีละเล็กละน้อย   จนบัดนี้ ฉันแทบไม่เหลืออะไร แม้แต่ลมหายใจที่เจ็บปวดของฉันเองก็ตาม
ยัยเหมียว : เขียน

ฟ้ากว้าง  ทางไกล   ไม่เคยหวั่น
ภูเขาสูง  หินผาชัน  ฉันไม่สน
จะเป็นตาย  ร้ายดี  ยอมพลีตน
ความเป็นคน  ค้นไป  ไม่กลัวเลย
อนุรักษ์  มุสิกสวัสดิ์ : เขียน
anuruk@maildozy.com

ร่องรอยแห่งความทรงจำ...อันแสนนาน
หน้าบ้านมีต้นมะขามสูงใหญ่ หลังบ้านมีสระน้ำ ภาคเหนือตอนล่าง   ประเทศไทยแลนด์ บนโลกมนุษย์ ใบนี้
นารา รุ่งแจ้ง : เขียน

เชื่อฉันเถอะฉันรักเธอ
ที่รักเธอเชื่อมั้ยไม่เคยมีใครคนใดที่ฉันรักและรักมากเท่าเธอ ที่รักเธอรู้ความในใจของฉันหมดแล้วหรือยัง
สุพรรณี อนันทะวัน :  เขียน

คนที่ไม่เหมือนใคร
หลายครั้งหลายทีที่เกิดมาแล้วมีความรู้สึกที่ว่า เกลียดขี้หน้าคนนั้น เกลียดขี้หน้าคนนี้ แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะแสดงออกให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง
Ishihara Masaya : เขียน

พิทักษ์สันติราษฎร์ไทยในวันนี้
ทำหน้าที่อย่างไรช่วยไขขาน
ปราบคนชั่วให้หมดลดคนพาล
หรือว่าท่านป้องคนชั่วคุ้มหัวมัน
ตัวกฏหมายที่จักต้องรักษา
เธอกลัยมาทำลายกฏหมายนั้น
มีความผิดกฏหมายเมื่อไรกัน
เธอมีส่วนพัวพันทั้งนั้นไป
เขาปราบบ่อนก็ต้องเจอเธอในบ่อน
คนเดือดร้อนเพราะเจอเธอรีดไถ
เธอมีส่วนร่วมกันอยู่ร่ำไป
ผู้ต้องหาเธอดีดไข่ให้ยอมรับ
โจรค้าผงเธอก็กล้าร่วมค้าผง
คนนอกวงใครจะกล้าเข้ามาจับ
กับเจ้าพ่อเธอพร้อมค้อมคำนับ
กับราษฎรเธอกลับเป็นเจ้านาย
22 พฤษภา 13
ดอกฝ้าย : เขียน 
kradong_j@thaimail.com

สายลม สายน้ำ ตะวัน
ตะวัน พระพาย สายน้ำ
ทั้งสาม จะอยู่ แห่งไหน
จงรู้ว่า ข้าฯรัก เขาปักใจ
โลกใหม่ ก็จะไม่ ลืมเลือน
กวีนิรนาม : เขียน

สายฝน
อยากให้ฝนที่หล่นมาช่วยข้าฯบ้าง
ช่วยชะล้างเอาจิตใจที่หมองศรี
ให้ไหลลึกลงไปในวารี
จะได้มีแต่ความสุขทุกคืนวัน
กวีนิรนาม : เขียน

ในที่สุด ( In the  end )
จินตนาการอันสวยงาม   กับความจริงที่โหดร้าย....มันแตกต่างกันสิ้นเชิง
surakan  poolkerd : เขียน

ฉันเองที่เป็นอยู่
อีกครั้ง....ฉันเองต้องยอมจำนนต่อสภาพของฉัน (ที่เป็นอยู่) เป็นการดำรงชีวิตที่ยากลำบาก (เพราะชีวิตไม่มีความหมายอะไร)
surakan  poolkerd : เขียน

ถามดวงจันทร์ ฟ้าไกล ไม่มีคำตอบ
ความมืด โอบกอด หัวใจไร้ค่า
ขิมน้อย: เขียน

บางครั้ง
ไม้ไผ่ ::  เขียน
การควบคุมอารมณ์ต่างๆ มิให้พลุ่งพล่านมันเป็นเรื่องยาก แม้เราจะมองเห็น รู้สึกได้ แต่มิอาจควบคุมมันได้ง่าย
           
   
เก็บมาคิดเก็บมาเขียน
โดย : วุฒินันท์  กันทะเตียน
เก็บมาคิด เก็บมาเขียน (2)
วุฒินันท์ กันทะเตียน ::  เขียน
"เจ็บจริง ก็เพียงแค่ร่างกาย แต่เจ็บใจ เหมือนตายทั้งเป็น"

เรื่องสั้นที่ไม่มีวันจบ
สิ้นแล้วสิ้นเวลา  สิ้นพักตราสิ้นปราศรัย  เจ้าสิ้นชีพแม่แทบสิ้นใจ น้ำตารินไหลปานดวงใจขาดรอน
มะลิลา : เขียน

ความรัก ฤดูหนาวกาลเวลา บางสิ่งในใจ
มนุษย์เมื่อครั้งยังแยาว์และแข็งแรง มีความฝัน มีความทุกข์ มีความสุข มีรอยยิ้ม มีน้ำตา มีอุดมการณ์ มีความรัก และเป็นประโยชน์ เมื่อครั้งแก่ชรา ไร้เรี่ยวแรง อ่อนแอ ไม่ใช่ความผิดของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลง แต่เป็นเพราะกาลเวลาที่ทำให้มนุษย์เปลี่ยนไป
:: บางสิ่งในใจ :: เขียน

มิตรภาพ
เราอาจจะต้องใช้ถ้อยคำนับร้อยนับพัน เพื่อบอกเล่าความรู้สึกให้ใครสักคนได้รับรู้ แต่สำหรับใครบางคน …. แววตากลับบอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่านั้น
จิตราภรณ์  จันทศร : เขียน

ใหม่ : เขียน
    

ดาวลูกไก่ (นิทาน..แม่ลูก)
วรา : เขียน     

เจ้านกพิราบ
นกที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวแทนแห่ง เสรีภาพคงอยากมาอยู่ใกล้ๆกับคนที่เคยเรียกร้องเสรีภาพ ใกล้ๆ กับที่ถนน 14 ตุลา
เอิง เขียน

รัก...
ยังคงมีน้ำตาอยู่ทุกวัน ในยามคิดถึง และจะยังคงเป็นอย่างนี้ตลอดไป ......รักเหลือเกิน...
ฟ้า  เขียน.

ในความคำนึง
ความคิดถึงไม่มีอะไรเป็นเครื่องตวงวัด ความคิดถึงไม่ได้จำกัดว่า จะมาคิดถึงได้ต่อเมื่อถึงเวลา แห่งการจากไป เท่านั้น.....
พิงค์ภัทร : เขียน

ดาวดวงไหน... คืนนี้ ฉันนั่งมองดาว มองหาดาว เขาจากไปนานแล้ว แต่ฉันยังคงคิดถึงเขาอยู่ ดาวจ๋า ดาวดวงไหน บอกฉันได้ไหม
ขิมน้อย เขียน.  

ความทรงจำ.....กับเวลา
เวลาพาเรามาเจอ เวลาพาเรามารัก
เวลาพาเรา ให้เรียนรู้...
สายสุนีย์  คำฟู เขียน.

ขุมทรัพย์ทางปัญญาในพระไตรปิฎก
ในทางวิทยาศาสตร์ การเข้าถึงความจริงนั้นอาศัยเครื่องมือทางเทคโนโลยีเป็นหลัก ก็พบความจริงที่เป็นอย่างเดียวกัน
เกรียงศักดิ์ : เขียน

หนุ่มผมยาวกับสาวแห้ว
ผมแหละถ้าตัดซะก็กลายเป็นผู้ชายผอมๆ ขาวๆ คนนึงเท่านั้นเอง ได้แต่บอกตัวเองอย่างนี้
เอ็นดู  เขียน

ปฐมวัย...ในความคิดคำนึง 
บ่อยครั้ง...ที่เรามักจะมองย้อนกลับไปในอดีต และรำลึกถึงชีวิตในวัยเด็กที่สดใส ร่าเริง บริสุทธิ์ บ่อยครั้งที่เราอยากจะย้อนเวลากลับไป ...
เอ็นดู  เขียน

ก้านไม้
เขาจะดูเหมือนคนนิ่งๆ เฉยๆ แต่ถ้าใครเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขา มาทำให้เขารู้สึกรู้สม เขาก็จะ เปลี่ยนเป็นคนที่เลวร้ายได้เกิน กว่าที่ตัวเขาเองจะคิด
วรา เขียน.

Love me love my dog
บางคนว่าบ้านนี้เลี้ยงหมาให้เสียหมาแต่ฉันว่าเป็นเพราะเราเลี้ยงมันด้วยความรัก ความเอาใจใส่มากกว่า
เอ็นดู  เขียน

ตะวันและแมกไม้
บางครั้งดุจ
กำลังร่ำลาทุกย่ำราตรี 
ประหนึ่งจะ
เอ่ยเอื้อนวจีต่อกัน 
แล้วใยเล่ามนุษย์
บางครั้งช่างเมินเฉยต่อกัน
เงียบยิ่งกว่า
ชีวิต...
บางทีผู้คนอยากคว้าไว้
แหนหวง...
แต่มิอาจมีผู้ใดยึดไว้ได้
กว่าเกินร้อยปี
อาจดั่งเฉกเช่นแมกไม้
ร่ำร้องหาดวงตะวัน
       
โดย : กระบี่คมจมดิน
ake331@hotmail.com

ตราบเท่า...ที่ยังรัก
บางทีการร้องไห้ก็ทำให้ ดวงตาสดใสขึ้นนะแถมอะไรที่มันทำให้เจ็บให้มองไม่ชัด ก็จะหลุดออกไปด้วย 
วรา : เขียน

จุดจบของเรื่อง...แต่ไม่ใช่จุดจบของความรัก
ชาเย็น : เขียน

สักวัน...
...ตามความต้องการของเธอ เธออยู่คนเดียวได้…และเธอจะต้องลืมเขาให้ได้ในวันหนึ่ง
ขิมน้อย เขียน

ความหมายของเช้าวันหนึ่ง
โอ้ ริ้วรอยแห่งกาลเวลา แม้ที่สุดจะเหลือเพียงซากของกระดานใจที่ว่างเปล่า เจ้าก็ไม่อาจไร้ค่า ไร้ความมหมายของความรู้สึกที่เป็นความยั่งยืน อยู่ในใจคนได้เลย
ยัยเหมียว : เขียน

รักเธอเสมอ "เพื่อน"
คำว่า "เพื่อน"  จะคงอยู่ได้ คงต้องมีการพูดคุยเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้สึก และสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างกันบ้างในบางเวลา ไม่เช่นนั้น ความไม่เข้าใจกัน(ความเงียบ) ก็อาจทำให้มิตรภาพที่ดีนั้นสิ้นสุดลงไปได้
ยัยเหมียว : เขียน

ผ่านไปแล้วสิ่งที่เรียกว่า เรา
เหลือไว้แต่คำว่าเหงาไว้ในหัวใจ
ที่ตอนนี้แสนจะอ่อนแอ...
เธอได้พรากเอาวิญญาณ
ที่ไม่มีทางสู้ของฉันไปด้วย  
ได้โปรดเถิด คืนฉันได้ไหม
หากเธอยังมีใจ...
ช่วยเอาชีวิตฉันไปแทนจากลา
กระบี่วิหค( พรานป่า)   เขียน
parnpa@chaiyo.com

วันหนึ่ง...ของการเดท
ตู้เสี้อผ้าถูกเปิดออกเหมือนทุกครั้ง
แต่ครั้งนี้ มันถูกเลือก เสื้อผ้าแต่ละชุดนานกว่าครั้งใหน ๆ
คนฝันเคว้ง : เขียน

ความฝันจากนิทาน
คำขอที่ช่วยกำจัดแม่มดและรักษาชีวิตเพื่อนของให้มีความสุขตลอดมา
เบญญทิพย์  พุทธศาวงษ์ : เขียน

เสบียงทาง
ในการเดินทางไกลของชีวิต ที่มีการเวียนว่ายตายเกิด ถ้าหากเราไม่เตรียมพร้อมในการเดินทางไว้ เราก็จะเป็นผู้ขาดแคลนขัดสนและอดอยาก
โดย: ดอกแก้ว

ลูกทรพี
(กลอนแปด) ไพศาล : เขียน 

ความรักของคนที่ไม่เคยรู้จักรักที่แท้จริง
ก็แค่ทนเหงา ทนอ้างว้าง ทนปวดร้าวบ้างในบางเวลา แต่ก็ไม่ต้องมานั่งโศกากับคำว่า “เสียใจไปจนตาย”
Rungtawan suesuwan  : เขียน

กระบี่มังกรดำ ดาบมังกรทอง
(ตอน วันแรกแห่งการเดินทาง)
CK   W. : เขียน 

ดุจความฝันที่พลันหายไปในวังวน
บางครั้งเราอาจจะเหงา กับการที่ต้องอยู่คนเดียว แต่... ทุกๆครั้งที่เราเหงา เราก็ไม่เคยเจ็บปวดใจ  ไม่ต้องหวาดระแวง... เหมือนตอนที่เรารักและหวงแหนใครคนหนึ่ง     รวมบทกวี

เพื่อนของฉันวันนี้เธอเปลี่ยนไป
ฉันได้เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างจนหมดสิ้น เธอเป็นเพียงมิตรเทียมในสายตาของฉัน   แม้ว่าหนหลังความเป็นเพื่อนที่ดูงดงามวันนี้มันได้จางลงไม่มีวันหวนให้กลับคืน
สุมาลี แซ่โล้ว : เขียน

ครวญ
ความรักคือ ธรรมชาติ ธรรมชาติคือ ความรัก ธรรมชาติของคนทุกคนคือ ความรัก
ครุฑ : เขียน

บทกวีไม่มีวันตาย
ก้าวไปเถิดก้าวไปข้างหน้า   ก้าวไปเถิดก้าวไปหาฝัน   ก้าวไปเถิดก้าวไปพร้อมกัน ก้าวให้ทันส้วมนั้นอยู่อีกไกล.
อมรเวช : เขียน

ธรรมะของนักโทษประหาร
นี่คือชีวิตและจิตวิญญาณของนักโทษกลุ่มหนึ่งที่กำลังรอคอยโทษประหารชีวิต   ณ  คุก
ประเทศมาเลเซีย   เขาทั้งหลายกำลังสำนึกถึงบาปบุญคุณโทษที่ได้ก่อกระทำมาแต่หนหลัง
แต่กำลังใจและจิตวิญญาณของเขาเหล่านั้นแข้มเข็ง   มั่นคง   ไม่หวั่นไหวแม้กระทั่งความตาย
เมื่อได้สดับฟังพระธรรมคำเทศนาจากนักบวชผู้ทรงศีลบริสุทธิ์
หลอขี้โม้ : เขียน 

ธรรมะของนักโทษประหาร (2)
อาตมานั่งคุกเข่าต่อพระพัตรพระพุทธรูป ดวงตาของอาตมาคลอด้วยแววน้ำตาแห่งความสงสาร และเมตตา
หลอขี้โม้ : เขียน 

ไม่ได้บ้าแต่ว่าปวดใจ
รวมบทกวีสั้นของหลายคน

มองดูต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งให้ดี มันอาจจะมีผลแอปเปิ้ลอยู่ห้าร้อยผล
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ...แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหากเล่า...
ไม้ไผ่ : เขียน

ชีวิต
"กิเลส" ในภาษาบาลี กิเลสเป็นธรรมที่เศร้าหมองไม่บริสุทธิ์ เมื่อรู้จักกิเลสของเราเองมากขึ้น ก็จะเห็นความน่ารังเกียจของกิเลสและความทุกข์ที่เกิดจากกิเลส จะเห็นโทษภัยของกิเลสและจะรู้ว่ากิเลสนั้นหนาแน่น
สัปเหร่อใบไม้ร่วง : เขียน

...รักแรก....
ขอบคุณ “รักแรก” ในครั้งนั้น มีความหมายกับชั่วตลอดชีวิตของฉัน ขอบคุณเขาที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ“รักแรก” ในครั้งนั้น และทำให้ฉันมีรักครั้งต่อไป... ขิมน้อย : เขียน

เท่าที่ฉันเลียนรู้
ปริญญาไม่ใช่คำตอบของทุกคำถามในชีวิต สิ่งที่มนุษย์พยายามหลีกหนีอยู่ตลอดเวลาคือความจริง มนุษย์พยายามวิ่งตามความฝัน
ดอกฝ้าย : เขียน

จันทร์
คนที่เอาแต่ทำสงครามเข่นฆ่ากัน จะทันเห็นความงามของพระจันทร์ไหม
ศักดินันท์  โชติเสว์ : เขียน

The end of the world
ฉันตื่นขึ้นมาในรู่งอรุณของวันหนึ่ง และฉันตระหนักได้ว่า..ทุกสิ่งยังคงเป็นไป ฉันไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจ ว่า..ชีวิตจะดำเนินต่อไป..ได้อย่างไร
เปลือกไม้ : แปล

ความมืดยามราตรี 
สายน้ำนิ่งเฉยสายลมเงียบงัน
สายฝนโปรยพลันเมฆาตั้งเค้า
พายุโหมหนักโหมหักรุมเร้า
ผ่านพ้นยามเช้าฟ้าแจ้งงดงาม
ยอดยิ่ง  ชโลปถัมภ์ : เขียน

เพียงไม้อัดย้อมสี
งานศิลป์มักสื่อถึงตัวตนของผู้รังสรรงานนั้นเสมอ งานที่พบได้ประจำมักจะเป็นประเภท ทุ่งนา กระท่อม ล้อเกวียน ต่างๆเหล่านั้นล้วนมีความหมายอยู่ในตัวของมันเองแล้ว
ดอกฝ้าย : เขียน

มันเป็นเรื่องของสำนึก
เราพยายามต่อสู้กับความไม่เท่าเทียมในสังคม เรามองสังคม เรามองคนอื่น แต่เรากลับลืมมองตัวเอง ซึ่งเป็นจุดเริ่มและพื้นฐานในการที่จะดำเนินกิจกรรมในอนาคตต่อไป
ดอกฝ้าย : เขียน

เคว้ง 
อันที่จริงฉันจะทำชีวิตให้มันเหมือนว่า 
ฉันไม่มีเวลาว่างเลยฉันก็ทำได้ 
แต่ฉันกลับเลือกที่จะทำตัวให้ว่าง 
และเหงาอย่างนี้
ดอกฝ้าย : เขียน

คนดี 
ขอบคุณเหลือเกินคนดีที่มีหัวใจให้ฉัน 
รับรู้ ทุกข์-สุขร่วมกัน ผูกพันนับวัน มากมาย
สีน้ำฟ้า : เขียน

รู้…
กลับเถิดกลับ กลับคืนสู่บ้านเรา สู่คนที่เฝ้าห่วงหา กลับคืนสู่ชายคา สู่อ้อมอกบิดามารดาเรา
ดอกฝ้าย : เขียน

วันนั้น..
วันไหน..ที่ใจเธอเริ่มค้นหา
จนพบว่าต้องการรักมาเรียงร้อย
เติมเต็มช่วงเวลาที่ถดถอย
ให้มันค่อยบรรเทายามเศร้าใจ
รินรัน : เขียน

ต้นหญ้าไร้ใจ
หงส์ดรุณี   ฮองซู :  เขียน
ต้นหญ้าไร้ใจใด้แต่มองนภา จันทราเดียวดายไร้ดาราคู่ นภาร่ำไห้สาดสายพรั่งพรู ก้อนหินตั้งอยู่ไร้ซึ่งหัวใจ

วันวาน 
พวกที่มีแฟนก็ไม่เห็นจะสุขไปกว่าฉันเลยเสียใจอกหักหันมาซบไหลฉันก็หลายทีทำน้ำตาเปื้อนเสื้อฉันตั้งหลายหยด
เอ็นดู  เขียน

ความว่างเปล่าของฉัน
สายลม โปรดพัดพาเสียงดนตรีที่อ่อนหวาน มาขับกล่อมวิญญาณที่บอบช้ำของฉัน
ไผ่เขียว : เขียน

บนทางขนาน
คนบางคนจะรักใครซักคน ก็คาดหวังไว้อย่างหรูหรา คู่เราต้องมีหน้ามีตา มีเงินมีทอง มีฐานะมั่นคง รูปสวย ด้วยหล่อน่ารัก แต่จะมีกี่คน ที่มองกลับมาหาตัวเอง
ประเสริฐ อานามวงษ์ : เขียน

รัก..เป็น...
รักเป็นเหมือนบัญชีเล่มหนาใหญ่
รักเป็นเหมือนไพ่ที่บางเฉียบ
รักเป็นความหวานที่หวานเจี๊ยบ
รักเป็นหนามเลี๊ยบคอยทิ่มใจ
ประเสริฐ อานามวงษ์ : เขียน

..ระยะทางที่ยาวไกล..
..บอกความห่วงใยบวกความห่วงหา..
..จะรู้ไหมคนดียามที่เรานั้นอยู่ไกลตา.
..คนน่ารักคนหนึ่งส่งความรัก..
และความคิดถึงมาให้ด้วยใจที่ใยดี..
..ไกลแสนไกลมิอาจพบหน้า..
..กาลเวลามิอาจลบความห่วงหาที่ใจมี..
..นานเพียงไรใจฉันก็ยังเป็นของเธอนะคนดี..
..จะรอเธอเพื่อรักนี้ที่มีตอกัน..รักนะคนดีของหมูอ้วน..
อาทิติยากร  สุขกลม :เขียน
asithorn047@ikydot.com

ความฝันที่ฉันมี
ฉันฝันจะเป็นนักเขียน สิ่งที่ฉันจะต้องทำก็คือ การอ่าน การสังเกต การสังเคราะห์ วิเคราะห์ แยกแยะ หัดเขียน และสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ การพยายามแสวงหาความรู้อยู่เสมอ
ญาณิสา  : เขียน 

หลังคาที่เคยเดิน
การที่เธอไม่เคยได้สนใจสิ่งแวดล้อม ผู้คนเบื้องล่าง   มันเท่ากับเป็นการวิ่งหนี หลบหลีกความจริงอะไรบางอย่าง
สุรสุดา สงสกุล : เขียน

ฉันเห็นแล้วคราบน้ำตาของเธอ
ในชีวิตคน ในบางเวลา ที่ต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่ เลวร้าย และทุกทนขอแค่ใครซักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง YaiBonk : เขียน

ความฝันรอแค่เราก้าวไปหา
คิดว่าเธอมีใจ..อาทร..ห่วงหา วันนี้รู้ผ่านคิดผิดเสมอมา แต่ความแกร่งก็ซับคราบรอยน้ำตา"เหือดหายไป"
รวมบทกวี

เหนื่อยพอหรือยัง
ฉันไม่สนใจว่าเธอจะโกหกกับคนอื่นไว้ยังไงบ้าง ถ้าหากคำว่าเพื่อนที่เธอใช้กับฉัน
มันเป็นคำที่เธอคิดดีแล้วที่จะใช้เรียกฉัน ก็คงมีคำถามเดียวที่อยากจะถามดูให้แน่ใจ
อัญชา : เขียน

ไม่อยากให้มีวันพรุ่งนี้
เพราะวันนี้มีแต่ฉัน นั่งอยู่บนเก้าอี้แห่งความว่างเปล่า ยังต้องกินข้าวที่แลกมาด้วยปัญหา หากไม่มีพรุ่งนี้ วันนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันต้องเจอกับปัญหา

ละครชีวิตบทต่อไป
ดวงหน้าของคนสองคนอยู่ไม่ห่างกันนัก
ต่างจ้องมองกันและกัน ถ่ายทอดความรู้สึก
ในหัวใจผ่านทางสายตา
นิรา นามาพงศ์ : เขียน

ปริญญาชน
ปัญญาชนปัญญาชั่วยังทั่วเกลื่อน
อาชญาเบือนอาญาบิดบัณฑิตลวง
ปริญญากลวงกลิ้งกลอกเพียงหลอกคน
เพื่อยังผลพวกพ้องและผองมัน
ชีพประจัญดาษดื่นกว่าหมื่นแสน
ฤๅ ดินแดนถิ่นนี้ที่ซุกหัว
ยังมืดมัวหมองหม่นทุกหนแห่ง
ขอเพื่อนพ้องน้องพี่จงร่วมแรง
ช่วยเปล่งแสงทั้งเสกสรรค์ด้วยมั่นใจ
เพื่อชาวไทยได้เท่าเทียม
ดอกฝ้าย : เขียน 
kradong_j@thaimail.com

หน้าต่าง อารมณ์ ผ้าห่ม หัวใจ
สักวันหนึ่งเมื่อคุณหายดี และเข้มแข็งขึ้น
หน้าต่างหัวใจของคุณก็จะเปิดออกโดยที่คุณจะไม่รู้สึกหนาว แม้ไม่มีผ้าห่มจากใคร คุณจะมีผ้าห่มหัวใจที่คุณถักมันขึ้นมาเอง
บุษกร : เขียน

ยามเมื่อลมพัดหวน
เจ้าเม็ดทรายน้อย ถึงแม้เจ้าจะเดินเตร็ดเตร่ไปตามชายทะเลหรือกลับเข้าห้อง ก็ไม่มีใครสนใจเจ้าอยู่ดี เพราะเจ้าคือเม็ดทรายน้อยบนหาดทราย
ไม้ไผ : เขียน

นั่นนะหรือคือธิปไตยสหายท่าน
ได้กอดคอบุกบั่นฝ่าฝันหา
นี่นะหรือคือธิปไตยในภายหน้า
แลกด้วยเลือดน้ำตาความเป็นคน
     
ธิปไตยไหนเล่าเพียงน้อยนิด
หาสักหยดหยั่งคิดคณึงถึง
แรกเริ่มแลกเลือดน้ำตาแสนเศร้าตรึง
พอมาถึงเป็นเครื่องมือของคนมาร
    
ธิปไตยมือมาร
คง ศรีอุบล : เขียน
Chuckgrilt@thaimail.com

กระวนกระวายกวี
วาดโค้ง ณ ขอบฟ้า
โลกแสนงาม
ไม่มีคนมาสนใจ
ความรักคืออะไร
ค่าแห่งความรัก
โลกคนบาป
ฝุ่นแห่งจักรวาล
บ่ายวันหนึ่ง
พรให้เธอ
สงสารนก...
อ้างว้าง
ปีกหัก
เมื่อสายลมหวล
โหยหา
จากหัวใจที่จมน้ำตา
  ปรารถนา
สุดคืบที่ฟากฟ้า
ทางเสือผ่าน
กว่าจะรู้
จากความจริงใจ
รักในใจ
ชีวิตคน

กระบี่ไร้ชื่อ
ผู้ไร้นาม :  เขียน
ภูเขา มีไว้ขวางกั้นคนเกียจคร้าน
ทะเล มีไว้ขวางกั้นคนไร้ฝัน
รั้วบ้าน มีไว้ขวางกันคนไร้ สัมพันธ์
ความฉลาด ขวางกั้น จินตนาการ

ข้อเขียน
กินเบียร์แล้วสดชื่น
วรา : เขียน
เหวลึกในหัวใจ
คนข้างฝัน :   เขียน
อรุณรุ่งที่เชียงราย
ลำน้ำน่าน :   เขียน

นานมาแล้วที่ไม่เคยคิดถึงเธอ
แต่ด้วยเพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน
เธอเข้ามาในความคิดคำนึง
อีกครั้งหนึ่ง..
อาจเป็นเพราะพัธนาการของคำว่า...รัก
ที่ทำให้ฉันติดอยู่กับใครบางคนที่ไม่ใช่เธอ
คงเหมือนกับบางคนที่กลัวสายฝน
กลัวว่าสายฝนจะทำให้เปียกชื้นเป็นไข้
จึงไม่อาจรับรู้ได้ว่าสายฝนเนี่ยแหละ
ให้ความสดชื่นชุ่มฉ่ำเพียงไร
เมื่อไหร่..กันนะ...
ที่ฉันจะกระโดดออกจากพันธะนี้ซะที
เมื่อถึงตอนนั้น...
มันอาจจะสายเกินไปแล้วก็ได้
คนฝันเคว้ง : เขียน
kamo_tan@hotmail.com

โจรปล้นใจ
เป็นได้แค่เศษคนที่ปล้นใจ
แล้วจากไปเรียงร้อยแต่รอยฝัน
ช่วงชีวิตที่ผ่านมานานวัน
ใช่เสกสรรปั้นได้ดั่งใจเรา
ผู้เฒ่าโง่งม : เขียน

เ มื่ อ ฉั น พ บ เ ธ อ
บางสิ่งบางอย่างในชีวิต ได้เปลี่ยนไป จนบางครั้ง แอบคิดไปว่า ชีวิตจะดำเนิน ไปได้อย่างไรโดยปราศจากเธอ นั่นเองที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า...รักเธอเหลือเกิน.
(กลอนประกวด)

วั น ว า น ยั ง ห ว า น อ ยู่
วันวานซึ่งแม้จะผ่านไปนาน เท่าใดกลับยิ่งชัดเจนตราตรึง      (เรื่องสั้นประกวด)

สหาย...
ท่านร้อนรุ่มไปใย
แสวงหากระบี่เล่มที่จริงแท้
หรือเพียงแค่ตอบสนอง
อารมณ์ที่คุกรุ่นภายในใจ
ไฉนไม่อาจบังคับใจตัวเอง
กระบี่เล่มที่เหมาะมือนั้นไซร้
ล้วนมิอาจได้มา...
ด้วยการไขว่คว้าด้วยอารมณ์
วันข้างหน้าอาจเป็นโซ่ตรวน
พันธนาการตัวท่านเอง
   
สหาย...
ท่านร้อนรุ่มไปใย
หากต้องการกระบี่
เพียงเพื่อให้เกิด
กระบวนท่าในวิทยายุทธ์
ตระหนักหรือไม่....
ว่าแท้จริงนั้นไซร้
ในหัวใจล้วนมีกระบวนท่าอยู่แล้ว
ท่านจักแสวงหากระบี่
...เพื่อสิ่งใด
         
โดย : สิงห์วรยุทธ
g_xgoy@hotmail.com